Mijn naam is Willemien Tange en ik ben al vanaf het begin betrokken bij Hospice Kaaskenshuis. Aanvankelijk als wijkverpleegkundige en de afgelopen twaalf jaar vervul ik daarnaast de functie van verpleegkundig coördinator. Dat betekent dat ik naast mijn reguliere verpleegkundige werkzaamheden extra taken en verantwoordelijkheden heb binnen het hospice.
De wijkverpleegkundigen die in het hospice werken, zijn in dienst van Alllevo. Zij leggen ook huisbezoeken af bij mensen die thuiszorg nodig hebben. De verpleegkundigen zijn drie keer per dag in het hospice aanwezig en komen tussendoor op afroep wanneer er extra zorg nodig is. Daarnaast is er iedere nacht een verpleegkundige aanwezig. We werken met ongeveer zestien collega’s in het hospice met wie er maandelijks overleg is.
Gemiddeld ben ik één dag per week in het hospice maar dat kan sterk variëren. Dat is afhankelijk van het aantal bewoners, de zorgvragen en eventuele opnames. Wanneer er een opname plaatsvindt zijn we daar ongeveer een halve dag mee bezig. We voeren gesprekken met de bewoner en/of mantelzorgers, overleggen met verwijzers, de huisarts en de coördinator en regelen de benodigde indicatie. Ook brengen we in kaart welke medicatie, hulpmiddelen en incontinentiematerialen nodig zijn. Daarnaast komen er allerlei organisatorische taken bij kijken. Geen dag is hetzelfde en dat vraagt een flexibele en open houding.
Voordat ik in het hospice kwam werken, had ik al ervaring met terminale zorg in de thuissituatie. Ik werk inmiddels al dertig jaar in de wijk. De palliatieve zorg heb ik altijd bijzonder mooi gevonden. Het is waardevolle en bijzondere zorg om mogen bieden. Soms kun je met heel eenvoudige dingen veel betekenen: voor comfort zorgen door bijvoorbeeld medicatie toe te dienen, een kussen op te schudden of een luisterend oor te bieden.
Je maakt een bijzonder stuk van iemands leven mee en ik word telkens weer geraakt door wat mensen tijdens een intake of een zorgmoment met ons delen. Mensen zijn open en vertellen veel over zichzelf. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de levensfase waar zij zich in bevinden. Door het besef van de eindigheid en de intensiteit van alles wat zij meemaken. Ook mantelzorgers delen veel met ons, bijvoorbeeld wanneer hun dierbare wordt opgenomen. Ook zij voelen zich snel welkom in het hospice en worden met open armen ontvangen.
Ik vind het ook mooi om mensen uit het netwerk van een zieke en de mantelzorger te betrekken. Mensen willen graag iets betekenen en vinden het fijn om te kunnen helpen.
Tijdens een intake vragen we ook naar persoonlijke zaken. Wat deed iemand graag? Waar hecht iemand aan? Wat vindt iemand fijn? Hoe heten de (klein-)kinderen? Het is belangrijk om zulke informatie vast te leggen, ook voor de collega’s en de vrijwilligers. Wanneer je iemand beter kent, kun je bepaald gedrag bijvoorbeeld beter begrijpen. Dat geldt ook voor verward gedrag.
Het werk is heel afwisselend omdat ieder mens en ieder ziektebeeld anders is. We krijgen te maken met allerlei aandoeningen en ziektes, met mensen van verschillende leeftijden. Met mensen die nog binnen komen lopen tot mensen die nog nauwelijks aanspreekbaar zijn bij binnenkomst. Het komt ook voor dat mensen na verloop van tijd weer wat opknappen. Het is de uitdaging om ieder mens de best mogelijke zorg te bieden, afgestemd op de persoonlijke situatie en behoeften.
De combinatie van werken in de wijk en in het hospice vind ik heel prettig. Voor mezelf maar zeker ook voor de cliënten en mantelzorgers. Soms begin ik bij iemand thuis en wanneer het thuis niet meer gaat, kan ik als het ware ‘meeverhuizen’ naar het hospice. De bewoner heeft dan meteen een vertrouwd gezicht in het hospice. Door mensen vooraf te informeren en uit te leggen hoe procedures verlopen, kan de overgang naar het hospice minder ingrijpend zijn.
Doordat ik en mijn collega’s bij mensen thuis komen, signaleren we soms dat een mantelzorger overbelast dreigt te raken. Met de juiste begeleiding en informatie kunnen we dan helpen een eventuele overgang naar het hospice soepeler en zachter maken.
In de loop der jaren is er veel veranderd in de zorg. Als verpleegkundige krijg je steeds meer taken terwijl er minder mensen beschikbaar zijn. Daarnaast is de zorgzwaarte toegenomen en dat vraagt veel van mijn collega’s en mij. Door stijgende zorgkosten en regels van alle ziektekostenverzekeraars kan en mag er steeds minder en moeten we het met minder collega’s doen. Gelukkig kunnen we dankzij de inzet van onze vrijwilligers nog heel veel betekenen. Dat geldt niet alleen voor de aanvullende taken naast de medische zorg, maar ook voor de praktische ondersteuning zoals het meehelpen aan bed.
Regelmatig organiseren we samen met huisarts Marijke Speelman scholingen voor de vrijwilligers. Onderwerpen die aan bod komen zijn bijvoorbeeld een delier, de gevolgen van een CVA of tumoren in de hersenen, epilepsie, palliatieve sedatie en euthanasie. Ook komen we tijdens ons werk soms situaties tegen die om extra aandacht vragen. Ook geven vrijwilligers zelf aan wanneer ze behoefte hebben aan uitleg of verdieping over een bepaald onderwerp. Het is prettig en waardevol kennis met elkaar te delen want ieder mens brengt iets eigens met zich mee. Dat kan zijn geduld, een luisterend oor of juist praktische kennis en ervaring.
Vanaf het allereerste begin voelde het hospice als mijn plek. We doen het werk echt samen, met de vrijwilligers, de coördinatoren, huisartsen en de verpleegkundigen. De samenwerking is heel goed en de lijnen zijn kort zodat we snel kunnen schakelen als dat nodig is. Er hangt een warme en open sfeer waardoor iedereen zich welkom voelt. Dat geldt ook voor ons als verpleegkundigen. 