Naasten aan het woord: Jeanet en Sabine

Dit jaar bestaat Hospice Kaaskenshuis 20 jaar. In dit kader laten we graag ook naasten van onze bewoners aan het woord over hoe zij de tijd in het hospice ervaren hebben. Met als doel om mensen een goed beeld te geven van het hospice.

Interview met Jeanet en Sabina, naasten

Onze vader Cees is op 16 september 2022 opgenomen in het hospice en daar op 8 februari 2023 in het hospice overleden. Al die tijd hebben wij hem dagelijks  bezocht en samen met vrijwilligers en professionals verzorgd. 

Als wij aan deze tijd terugdenken, voelt het nog steeds dichtbij. Alsof we zo weer de huiskamer binnenlopen waar onze vader zo graag aan de tafel zat.

Twee jaar na het overlijden van onze moeder bleek vader een snelgroeiende hersentumor te hebben die zijn gedrag en verbale vermogens aantastte. Het ging heel hard. Alles wat een mens leuk maakt, werd door de tumor aangetast. Toen het thuis niet meer ging en de huisarts ons voorstelde om hem in het hospice op te nemen, hadden we daar eerlijk gezegd nogal moeite mee. Want in een hospice ga je dood. En we hadden een beeld dat het hospice een medisch en afstandelijk instituut was zoals een ziekenhuis. Zo zagen wij het toen. Daarom heeft vader eerst nog een week in het Buurtzorgpension gelegen, maar dat was geen goede plek voor hem. Toen er ruimte vrijkwam in het hospice zijn we meteen gaan kijken, samen met hem in de rolstoel. En dat moment vergeten we nooit. We kwamen in een warm bad. Alle spanning die we voelden, zakte weg.

De eerste dagen moesten we alledrie wennen. Maar na een paar dagen wordt het ook jouw thuis als naaste. We zaten samen in de tuin en keken naar de vogels. Hij genoot daarvan. Dat soort kleine momenten zijn nu groots in onze herinnering.

Hij mistte zijn katten wel maar verder is het verblijf in het hospice hem en ons erg goed bevallen. Hij had het erg goed en werd geweldig verzorgd. Hij zat graag in de huiskamer aan de keukentafel, hield van de gezelligheid en van de reuring. Van het contact met vrijwilligers en team, met familie en met de andere bewoners. Met twee mannen klikte het bijzonder goed. Toen één van hen overleed hakte dat er wel in. Afscheid nemen, ook van andere bewoners die overleden, bleef pijnlijk. Voor hem en voor ons. Je bouwt zo snel een band op met mensen die hetzelfde doormaken en met de medewerkers die goed begrijpen waar je doorheen gaat. 

Bijzonder was dat pa vrolijk bleef. Hij had veel humor en was geen klager. Ook zonder te kunnen praten kon hij nog lachen met de vrijwilligers. Er werd met luchtigheid met hem omgegaan. Dat paste bij hem.

Het eten was voor onze vader een feestje. De vrijwilligers maakten wat hij lekker vond. En in het weekend werd er taart gebakken. Dankzij medicatie en het goede eten knapte hij aanvankelijk op. Hij kwam binnen in een rolstoel en uiteindelijk kon hij weer stukjes lopen achter de rollator. We konden zelfs buiten een rondje wandelen langs het Kaaskenswater. Voor ons gevoel kregen we hem een beetje terug. We zijn nog met hem naar Neeltje Jans geweest, namen hem mee naar huis om daar samen met de gezinnen te zijn, haalden een keer McDonald’s voor hem. Dat kon allemaal. Die vrijheid en ruimte was ook heel waardevol. Vijf maanden hebben we samen nog herinneringen kunnen maken. Het waren intensieve, mooie en bijzonder kostbare maanden. 

We werden echt ontzorgd maar werden zelf ook verzorgd. Dat hadden we niet verwacht. Er was ruimte voor ons verhaal en onze emoties. Jeanet nam haar laptop mee en werkte vaak vanuit het hospice, we waren er iedere dag. Daardoor werd het ook een beetje ons thuis. En hoewel dat na zijn overlijden wegviel, blijft het gevoel van enorme dankbaarheid over dat hij, maar ook wij het hier heel goed hebben gehad.

Als mensen ons vragen of een hospice een fijne plek is, zeggen wij: blijf niet zelf zorgen als het te zwaar wordt! In het hospice wordt veel zorg overgenomen en kan alle energie, tijd en aandacht naar elkaar. Het hospice blijkt eigenlijk het omgekeerde van wat we voorheen altijd dachten, namelijk warm, laagdrempelig en veilig. Het brengt kwaliteit van leven, tijd, liefde en aandacht voor elkaar.

We gaan ons hele leven met grote dankbaarheid en voldoening op deze periode terugkijken.