Dit jaar bestaat Hospice Kaaskenshuis 20 jaar. In dit kader laten we graag ook naasten aan het woord van mensen die door onze vrijwilligers in de thuissituatie zijn verzorgd. Over hoe zij die periode en de verzorging hebben ervaren. Met als doel om mensen een goed beeld te geven van de vrijwillige inzet bij mensen die thuis willen sterven.
Interview met Fred, naaste
Mijn moeder had een verkalkte hartklep en zou geopereerd worden, maar doordat ze slecht voor zichzelf zorgde en daardoor nog maar 45 kilo woog, was ze te zwak voor een operatie. Ondanks dat ze beter ging eten kwam ze niet meer aan. Later bleken er ook plekjes op haar longen te zitten, maar daar kon niets meer aan gedaan worden.
Ze was moe, sliep steeds meer en had nergens kracht voor. Ik ging dagelijks bij haar langs maar kon daar natuurlijk niet de hele dag zijn. Via een camera in haar huiskamer zag ik dat ze bijna alleen nog op de bank lag. In de laatste periode kreeg ze thuis wekelijks ondersteuning van vrijwilliger Willy vanuit Kaaskenshuis. Moeder had er aanvankelijk wel moeite mee maar liet zich overtuigen. Dat gaf mij veel rust. Mijn moeder kon best scherp uit de hoek komen, maar Willy begreep haar goed en paste zich aan. Ze kwam gewoon voor de gezelligheid en wat aandacht. Dat betekende veel.
Toen alleen thuis zijn niet meer ging, hebben we samen het hospice bezocht. Hoewel ze tevreden was over de kamer, stond het woord hospice haar dermate tegen dat ze er niet wilde blijven. Ze wilde niet zijn op een plek waar mensen doodgaan.
In verpleeghuis Zierik7 kreeg ze uiteindelijk een kamer, maar veel van haar spullen konden niet mee. Aan haar huis vol met spullen was ze erg gehecht en regelmatig wilde ze terug naar huis om wat op te halen, soms hele dozen vol kleding. Toch voelde ze zich in Zierik7 op haar manier wel prettig. En Willy bleef haar bezoeken, wat heel erg fijn was.
Moeder hield zich niet bezig met ziekte of dood en genoot vooral van het gezelschap van anderen. Dat was altijd belangrijk voor haar. Zo kwam ze regelmatig bij mij op de zaak afwassen om wat te doen te hebben en contact te hebben met mensen.
Het einde van haar leven vond ik heel verdrietig en grijpt me nog steeds aan. Ze kreeg veel pijn en pleisters en zuurstof hielpen nauwelijks. Toch rookte ze nog steeds. Uiteindelijk werd ze met bed en al in de woongroep gereden zodat er beter op haar gelet kon worden. Kort voor het einde heb ik nog een nacht met haar in het Amstel Hotel doorgebracht. Daar heeft ze echt van genoten. Ze is in 2023 gestorven op de dag voor Koningsdag.
Mijn moeder sprak nooit echt over doodgaan. Ik denk dat ze zelf nooit echt heeft beseft of geaccepteerd dat ze zou overlijden. Ze wilde ook niet over het naderende afscheid praten. Onze band was nooit heel uitgesproken; ze was geen prater en emoties toonde ze nauwelijks. Daarom heb ik de begrafenis op mijn eigen manier ingevuld. Ze hield van gezelligheid dus hield ik het afscheid op de zaak met muziek, een drankje en zelfs een roze begrafenisauto. Daar kijk ik met veel voldoening op terug.
Ik heb diep respect gekregen voor zorg- en thuisvrijwilligers. Vaak zijn het mensen die hun tijd en aandacht geven zonder haast of druk. Dat is ontzettend waardevol. Misschien maakt juist het woord ‘hospice’ het soms zwaarder dan nodig is, terwijl het vooral draait om aandacht, warmte en waardigheid.
