Interview met bewoner Chris

Op een zonovergoten dag in november 2025 tref ik Chris in de huiskamer van het hospice. De plek waar hij graag vertoeft vanwege de gezelligheid en de reuring. We zoeken een rustig plekje op waar hij vertelt over zijn leven en ervaringen in het hospice.

Chris is 90 jaar oud en geboren en getogen in Rotterdam. In 1958 ging hij aansluitend op zijn diensttijd varen op de Holland-Amerika Lijn, waar hij in totaal elf jaar bleef werken. Hij had toen al verkering met zijn jeugdliefde Plonia. Via haar broer met wie hij bevriend was, kende hij haar al vanaf haar veertiende jaar. Ze trouwden in 1960 op 28 mei. Enkele dagen na hun huwelijk werd hij opgeroepen voor een zeereis van een jaar. “Zo ging dat in die tijd”, verzucht Chris.

Vanwege een nieuwe baan bij Radio Holland, verhuisde het stel naar Papendrecht. Bij Radio Holland werkten ze allebei vierentwintig jaar, Chris als conciërge en onderhoudsman van de gebouwen en Plonia als kantinemedewerker. Toen ze met pensioen gingen, verhuisden ze naar Herkingen. Samen maakten ze veel reizen, vooral naar Oostenrijk. Tot hun verdriet bleef het huwelijk kinderloos, maar een nichtje woonde lange tijd bij hun in. Met haar heeft hij een hechte band, voor hem voelt zij als een dochter.

Tot zijn grote verdriet is Plonia vorig jaar overleden na een hersenbloeding, één dag voor hun 64e trouwdag. Zij was al lange tijd ziek en de laatste vier jaren bedlegerig. Al die tijd heeft Chris haar liefdevol verzorgd. Na haar overlijden bleef hij zelfstandig wonen en redde hij zich goed. Hij deed bijna alles zelf, kon goed alleen leven en heeft zich altijd gemakkelijk aangepast aan de omstandigheden. 

Ziekte en achteruitgang
Begin 2025 kreeg Chris buikklachten, veroorzaakt door kanker in de dikke darm met uitzaaiingen. Kort daarna werd hem verteld dat hij nog slechts drie maanden te leven had. Hij kreeg enkele bloedingen waarna de huisarts besloot dat thuiswonen niet meer mogelijk was. Samen met zijn nicht werd gezocht naar een hospice dichtbij haar woonplaats en die vonden ze in Zierikzee. Chris zegt: “Op maandag kreeg ik een bloeding, dinsdag een bloedtransfusie, en woensdag werd ik met de ambulance naar het hospice in Zierikzee gebracht.” Dat is op het moment van ons gesprek acht weken geleden.

Het hospice: een warm bad
Chris voelde zich meteen thuis in het hospice. Hij voelt zich hier heel prettig en welkom. “Een warm bad”, noemt hij het. Hij geniet van de kleine dingen en kan alles vragen wat hij nodig heeft. Ze maken wat je lekker vindt. Het contact met personeel en vrijwilligers is warm: “Iedereen is aardig, je wordt met open armen ontvangen.” Hij prijst de zorg: “ als je hulp nodig hebt in de laatste fase van je leven, kom dan hier wonen.” Dankzij pijnmedicatie kan hij met behulp van een rollator nog lopen en gaat graag naar buiten. Hij geniet van het gezelschap van mensen om zich heen en zit graag in de huiskamer. Ondanks toenemende lichamelijke klachten is hij positief ingesteld en weet hij zich goed aan te passen.

“Ik ben niet bang voor de dood” zegt Chris. Hij is niet religieus, denkt ook weinig aan het levenseinde. In zijn dagelijks leven leest hij graag de krant, puzzelt hij, en speelt hij iedere dag Rummikub of een spelletje kaarten met een vrijwilliger. Bij goed weer gaat hij naar buiten. ’s Avonds kijkt hij de actualiteiten op televisie en ’s nachts slaapt hij goed. Met een glimlach vertelt hij dat hij vroeger zelfs staande kon slapen. Dat gebeurde wel eens in de bus als hij erg laat van zijn werk kwam.

Chris kijkt tevreden terug op zijn leven: “Ik heb een goed leven gehad”. De oorlog was wel een zware periode. Een beeld dat hij dat hij als 5-jarig jongetje zag en nooit zal vergeten: op de eerste dag van de bezetting kwamen Duitse soldaten met paard en wagen de straat inrijden. Later werden zijn vader en zijn oudste broer weggevoerd om enkele jaren in Duitsland te werken. En ook de hongerwinter heeft diepe indruk op hem gemaakt. Chris was de jongste in een gezin van zes kinderen, inmiddels is iedereen overleden.

Tevreden en dankbaar
Nu, aan het einde van zijn leven, straalt Chris vooral tevredenheid en rust uit: “Ik heb een goed leven gehad en kijk daar met tevredenheid en dankbaarheid op terug.” 

Buiten schijnt de zon nog volop en we maken een kort wandelingetje om een foto te maken voor bij het interview. Als we afscheid nemen en ik hem bedank voor zijn verhaal besef ik dat ik zojuist een bijzonder mens heb ontmoet.

Annelies Eefting, 7 november 2025
PR vrijwilliger Kaaskenshuis

In de vier maanden dat Chris in het hospice verbleef is hij opgeknapt en bleef zijn gezondheid stabiel. Daarom is hij verhuisd naar een verpleeghuis op Schouwen-Duiveland dichtbij zijn naasten. Op woensdag 9 september 2026 is Chris op 91-jarige leeftijd in het verpleeghuis overleden.