Naasten aan het woord: Peter en Petra

Dit jaar bestaat Hospice Kaaskenshuis 20 jaar. In dit kader laten we graag ook naasten van onze bewoners aan het woord over hoe zij de tijd in het hospice ervaren hebben. Met als doel om mensen een goed beeld te geven van het hospice.

Interview met Peter en Petra, naasten (zoon en schoondochter)

Wij wonen in Harderwijk en hebben op afstand voor moeder gezorgd. Vader overleed in 2004 en sindsdien woonde moeder alleen. Ze was al vele jaren maag- en longpatiënt, had hartfalen en kreeg later ook nierfalen. Zij was geestelijk tot op hoge leeftijd zeer sterk, was erg op haar zelfstandigheid en privacy gesteld en vroeg niet om hulp van buitenaf. Wonend op afstand zagen wij ook niet alles. Nierfalen werd steeds meer een acuut probleem, alleen een transplantatie zou nog helpen. Maar door haar leeftijd en slechte conditie kwam zij daar niet meer voor in aanmerking. 

Zij ontving de laatste jaren wel thuiszorg maar toen haar lichamelijke en geestelijke conditie begin 2022 plotseling snel achteruit gingen, kon zij niet meer alleen blijven wonen. De huisarts gaf het advies om tijdelijk naar een zorghotel te gaan, als opstap naar herstel. Daar bleek hoe kwetsbaar zij inmiddels was en werd ook ontdekt dat zij tumoren had in haar buik en darmen. Door haar broze gezondheid was behandeling niet meer mogelijk. In het zorghotel kreeg zij een delier wat voor haar en voor ons heel zwaar was.  Ook toen wilde zij de zorg niet uit handen geven. Tijdens een poging om zelfstandig iets te doen viel zij. Toen bleek dat van herstel geen sprake meer was, bleek opname in het hospice nog de enige mogelijkheid. Gelukkig kon zij daar meteen terecht. 

Hoewel Petra nog herstellende was van een burn-out, besloten we toch samen voor moeder klaar te staan. Aanvankelijk dachten we dat het verblijf in het hospice kort zou zijn, maar uiteindelijk heeft ze daar nog drie maanden gewoond. Wij leefden in een soort tussenwereld: werken vanuit huis of hospice, slapen in moeders appartement dat niet als thuis voelde en ook het missen van onze kat die al die tijd in een pension zat. Wat de situatie extra zwaar maakte, was de manier waarop moeder met haar ziekte omging. Zij had geen besef van de werkelijkheid, rekende nog op herstel en kon het idee van afscheid nemen moeilijk toelaten. Ze was bezig met leven en hield geen rekening met sterven. Ze had het idee in haar eigen woning te zijn en verbaasde zich over alle ‘bezoekers’. De situatie maakte haar opstandig en zij reageerde zich dan op ons maar ook op de vrijwilligers af. We moesten voortdurend alert zijn vanwege de sterke schommelingen in haar ziekte en in haar gedrag. We moesten onszelf beschermen tegen de zwaarte van de situatie. Ook maakten we ons zorgen of de zorg niet te zwaar was voor het team vrijwilligers. Een gesprek met de huisarts en coördinator van het hospice stelde ons gerust. Hun boodschap was eenvoudig en tegelijk enorm waardevol voor ons: dit is te dragen. Die geruststelling hadden we hard nodig.

Omdat de situatie te zwaar werd voor Petra kwamen haar ouders met hun caravan naar Zierikzee om ons tijdelijk te ontlasten. Daardoor konden wij even op adem komen. De laatste weken hebben we de zorg echt met elkaar gedragen. Zonder het hospice hadden we dit niet vol kunnen houden. Het hospice werd onze veilige haven. De vrijwilligers en verpleegkundigen boden niet alleen zorg aan moeder, maar ook aan ons steun, rust en een luisterend oor. Ondanks alle verdriet voelde het hospice warm, veilig en licht. Het werd onze tweede huiskamer, een plek waar we ons gedragen voelden. En we maakten er ook mooie momenten mee, kleine pareltjes tussen alle zwaarte door.

Wat ons heeft geraakt, is de menselijkheid en warmte van alle medewerkers. Zij voelden als familie. Met één van de vrijwilligers hebben we nog steeds contact. Het hospice gaf ons de ruimte om op een rustige en liefdevolle manier afscheid te nemen. Als je alle zorg zelf moet dragen, blijft daar nauwelijks ruimte voor over.
Moeder was negentig jaar toen zij overleed. Na haar overlijden voelde het vreemd om niet meer dagelijks naar het hospice te gaan. Alsof je ineens geen toegang meer hebt tot een plek die zo vertrouwd is geworden. Maar we zijn er nog steeds welkom en het voelt bijzonder om hier aan te komen rijden: veilig, warm en open. Op geen enkele manier negatief of confronterend. 

Petra maakte met een meegebrachte harp soms muziek in de huiskamer. Dat beviel zo goed dat later meer muziek in het hospice is gebracht. Om op verzoek van bewoner of familie muziek aan een bed te brengen, zijn momenten van échte betekenis. Wij vertellen vrienden en collega’s nog regelmatig hoe waardevol een hospice kan zijn. Veel mensen zien het als een beladen plek, maar voor ons is het juist een plek waar zorg, rust en menselijkheid samenkomen. Het hospice heeft een onmisbaar verschil gemaakt in ons afscheid. Daarom zijn we ook donateur geworden. Wat wij daar hebben ontvangen, gunnen wij iedereen.