Vrijwilliger aan het woord: Cora

Ik ben Cora, ik ben 67 jaar en vanaf het begin als zorgvrijwilliger bij het hospice betrokken. Via via hoorde ik dat er plannen waren voor een hospice. Ik dacht daar verder niet echt over na totdat ik werd aangesproken door oprichtster Laura van de Voorde met de opmerking “Ik denk dat het wel iets voor jou is”. Die opmerking bleef hangen. 

Ik heb het sterven van mijn moeder van nabij meegemaakt, zij is thuis overleden. En heb toen ervaren hoe waardevol het is als iemand omringd door de zorg van dierbaren afscheid kan nemen. Dat is eigenlijk het allermooiste wat er is. En als dat thuis niet kan, is een hospice een mooi alternatief.

Ik ben gaan praten en dacht: ik probeer het gewoon. En na een gedegen training ben ik in oktober gestart als zorgvrijwilliger. Het heeft me verrast hoe fijn ik de zorg vond. Het fysieke verzorgen, aandacht geven, het contact en ‘er zijn’ voor mensen. Ik was gewend om met mensen te werken, maar in een hospice is het contact zoveel intenser. Ik vond het vrijwilligerswerk zo leuk dat ik zelfs heb overwogen om de verpleging in te gaan. Ik heb die stap uiteindelijk toch niet gezet.

Vanwege een scheiding en ernstige gezondheidsproblemen van mijzelf en van mijn zoon ben ik er wel anderhalf jaar tussenuit geweest. Eenmaal terug in het hospice, voelde het meteen weer vertrouwd. De plek, de mensen, de collega’s, het zorgen. En toen kwam corona. Dat was echt een afschuwelijke en verdrietige tijd in het hospice; de stilte, het gemis aan bezoek, zoveel regels. Gelukkig ligt die tijd weer achter ons. 

Naast het vrijwilligerswerk volgde ik een opleiding tot trainer en ben ik agressietrainingen gaan geven voor zorgmedewerkers en zorgvrijwilligers. Met mijn camper reis ik als het ware door het hele land naar mijn werk.

Het werk als zorgvrijwilliger blijft bijzonder. Het geeft veel voldoening om iets te kunnen betekenen in iemands laatste levensfase. Hoe klein het soms ook lijkt. Ook mooi vind ik het aftasten; wat voor een persoon is iemand, wat heeft die nodig? Zoals toen een vloekende boer zich mateloos ergerde aan al te opgewekte vrijwilligers. Dan vind ik het de kunst om aan te voelen wat wél werkt. Dat blijft boeiend en eerlijk gezegd ook nog steeds spannend, bij elke nieuwe bewoner.

Het hospice is altijd een fijne plek gebleven. Dat komt door de rust, de sfeer en ook door humor. Er wordt veel gelachen. En met familie ontstaan soms mooie gesprekken. Ook het laagdrempelige contact met de coördinatoren is erg fijn. Wat me altijd raakt, is hoe betrokken en bevlogen de verpleegkundigen zijn.

Als ik terugkijk op de afgelopen twintig jaar, voel ik heel veel voldoening. Het hospice is een prettige plek om te zijn. Die twintig jaar zijn voor mijn gevoel voorbijgevlogen en ik heb het nog heel erg naar mijn zin. Nu er onlangs wat oudgedienden gestopt zijn, ben ik gaan nadenken en kom ik tot de slotsom dat het 20-jarig jubileum voor mij een mooi moment is om afscheid te nemen. Ik ga het werk in het hospice zeker missen, maar ik ga me niet vervelen. Ik reis graag, heb mijn werk en ook vrijwilligerswerk bij filmhuis fiZi. Ik neem straks afscheid van iets dat een groot deel van mijn leven is geweest. En nu is het goed zo, het voelt rond.

Screenshot