Vrijwilliger aan het woord: Elza

Ik ben 68 jaar en geboren in Zeeuws-Vlaanderen. Toen ik acht jaar oud was, verhuisden we naar Schouwen-Duiveland, waar mijn vader Franse les gaf op de RSG in Zierikzee. Als kind speelde ik al ‘doktertje en zustertje’, dus toen ik op mijn zeventiende de verpleging in ging, was dat geen verrassing. Ik begon in het oude Cornelia aan het Havenpark, later verhuisde dat naar de Emil Sandströmweg.

Mijn jongste dochter heeft een beperking en toen zij meer zorg nodig had, ben ik volledig voor haar gaan zorgen. Na tien jaar, ze was toen 25, werd de zorg te zwaar voor ons en is ze begeleid gaan wonen. Dat was best moeilijk, maar het kon niet anders. Om weer voeling te krijgen met de zorg voor anderen, ben ik als zorgvrijwilliger in het hospice gaan werken en dat voelde meteen als thuiskomen.

Na drie jaar kon ik als wijkverpleegkundige bij Buurtzorg aan de slag en stopte ik met het vrijwilligerswerk. Ik heb jaren met veel plezier in de wijk gewerkt, tot ik door een valpartij uitviel. Na een operatie is de schade gelukkig deels hersteld en twee jaar geleden heb ik me opnieuw aangemeld bij het hospice. Dat voelde echt alsof de cirkel weer rond was. Zodra ik in het hospice binnenstap, krijg ik energie. Het voelt vertrouwd, warm en levendig. Een beetje alsof je thuiskomt. Wat ik vooral mooi vind, is het contact met mensen. Met bewoners, hun familie, maar ook met de andere vrijwilligers en medewerkers.
Ieder mens is uniek, en iedereen gaat anders om met het levenseinde. Dat vind ik ontzettend boeiend. Ik ben nergens bang voor, ook niet voor moeilijke situaties of veeleisende mensen. Juist dan wil ik begrijpen wat erachter zit.

In het hospice zijn er duidelijke afspraken dus je weet als vrijwilliger goed waar je aan toe bent. Soms kom ik oud-patiënten van Buurtzorg tegen of mensen die ik privé ken. Dat kan best even slikken zijn, vooral als het vrienden zijn, maar ik weet dan ook: hier mag ik iets betekenen. Als oud-verzorgende voel ik het werk nog steeds in mijn vingers, en wanneer ik samenwerk met iemand met een zorgachtergrond, hebben we aan een half woord genoeg. Maar eigenlijk maakt het niet uit met wie ik werk: we doen het met z’n allen, met veel warmte en respect. Het voelt als een warm bad.

Wat ik wil meegeven aan mensen met belangstelling voor het hospice: stap uit je comfortzone en kom eens kijken. Zodra je binnenkomt, voel je de warme deken. Het hospice is geen sombere plek, het is een huis waar geleefd wordt. Sterven hoort bij het leven. Je wordt geboren en je gaat dood, en daartussen mag je er voor elkaar zijn.
Zo lang ik kan, blijf ik dit doen. Voor mij is het een plek waar zorgen voor, samen zijn en loslaten waar het moet op een heel natuurlijke manier samenkomen. Dat is voor mij het mooiste wat er is.